Sport
Gisteren, 07:57 • Aangepast Gisteren, 10:36 • 5 minuten leestijd
Voor Jip Kockmann staat er komend weekend tijdens het Overijssels Golf Kampioenschap op de Golf- & Countryclub ’t Sybrook genoeg op het spel. De zeventienjarige Enschedeër kan voor de derde keer op rij kampioen worden, al staat hij tegelijkertijd aan de vooravond van een nieuwe stap in zijn carrière.
Het Overijsselse Golf Kampioenschap (OGK) is deze zondag alweer toe aan de veertiende editie. Bij de eendaagse golfwedstrijd strijden acht teams uit de provincie met vijf mannen en vijf vrouwen om de eindzege. Daarnaast wordt er ook gestreden om individuele titels. De laatste twee jaar werd Jip Kockmann de Beste Heer van Overijssel en ook dit jaar is de jongeling kandidaat voor de eindzege. Zeker nu het OGK neerstrijkt op zijn thuisbasis.
Dat Kockmann op zijn zeventiende al zo ver is, komt niet uit de lucht vallen. Al van jongs af aan loopt golf als een rode draad door zijn leven. Op vierjarige leeftijd maakt hij voor het eerst kennis met de sport en is de liefde voor golf geboren.
“Toen was het gewoon een hobby”, vertelt hij. Rond zijn tiende wordt het serieuzer. Via zijn clubpro komt hij terecht bij de regionale jeugdtrainingen en niet veel later wordt hij opgenomen in de landelijke selecties. “Toen is het wel echt iets geworden waarvan ik dacht: hier wil ik ook wat mee.”
Zeven jaar lang maakt hij deel uit van de nationale selecties, maar dit seizoen komt daar een einde aan. “Ik heb gewoon een slechter seizoen gehad en niet aan de scoringseisen kunnen voldoen”, verklaart Kockmann nuchter.
Dat mindere seizoen heeft zijn ambities echter niet veranderd. Integendeel. Na het behalen van zijn vwo-diploma heeft hij nu een tussenjaar waarin hij zich volledig op golf kan richten. Naast zijn eigen trainingen is hij momenteel ook bezig met een opleiding om golfles te geven. Opvallend genoeg helpt hem dat ook in zijn eigen ontwikkeling.
“Het helpt mij nu ook zeker om het golf weer heel erg terug naar de basis te krijgen”, vertelt hij. Kockmann omschrijft zichzelf als iemand die graag technisch bezig is en voortdurend naar details zoekt. Door anderen les te geven, merkt hij dat het soms juist eenvoudiger kan.
“Soms hoeft het niet mooi eruit te zien om die bal gewoon in de hole te krijgen. En dat is natuurlijk wel de essentie van golf: met zo min mogelijk slagen de bal in de hole.”
De volgende bestemming moet Amerika worden. Kockmann wil daar vanaf volgend jaar gaan studeren en tegelijkertijd collegegolf spelen. Een definitieve keuze voor een universiteit heeft hij nog niet gemaakt, maar de combinatie van sport en studie spreekt hem enorm aan.
“Het mooie aan Amerika is dat je studie en je golf heel mooi worden gecombineerd. Je bent daar als sporter en daarnaast doe je je studie”, zegt hij. Ook het aantal wedstrijden is aantrekkelijk. “Je speelt als team heel veel toernooien in een jaar. En zeker als je in een wat warmere staat zit, speel je in de winter ook toernooien. Dat is in Nederland gewoon niet te doen.”
Waarschijnlijk kiest Kockmann voor een opleiding in de richting van business, al vindt hij ook criminology interessant. Maar het uiteindelijke doel is duidelijk. “Het ideale plaatje zou zijn dat ik op het moment dat ik terugkom van college redelijk snel daarna pro word.”
Als mijn dromen uitkomen, dan speel ik hem waarschijnlijk niet meer
De liefde voor de sport kreeg Kockmann van huis uit mee, want ook zijn ouders golfen fanatiek. “Zo zijn we echt een golfgezinnetje”, lacht hij. Ook tijdens het OGK is dat zichtbaar. Moeder Marieke is dit weekend één van de vrouwen in het team van 't Sybrook. Zijn vader Joep deed de afgelopen jaren eveneens mee, maar ontbreekt dit jaar in het team.
Het teamverband is een belangrijk onderdeel van wat Kockmann aanspreekt in golf. “Golf is een hele individuele sport. Ik vind het heel mooi dat je als amateur nog heel veel opties hebt om die teamverbinding te houden.” Het maakt voor hem het OGK extra bijzonder. “Het teamverband maakt het toernooi natuurlijk heel mooi. Dat je zowel als team, als individueel kan winnen.”
Dit weekend wacht op Het Rijk van Sybrook de veertiende editie. Kockmann kent de baan als zijn broekzak en dus weet hij als geen ander waar de mogelijkheden en gevaren liggen. “Het is een baan die je heel vaak hebt gespeeld, dus je weet net even wat meer over wat wel en niet de goede kant is om hem op te slaan.”
Ook het publiek is bekend. Dat is een voordeel, maar kan volgens hem tegelijkertijd voor extra druk zorgen. “Er komen veel mensen kijken die je kent. Je wil het graag goed doen en mensen hebben een bepaalde verwachting.”
Die verwachting is begrijpelijk, want Kockmann won de afgelopen twee edities. Een derde titel zou bovendien een passend slotstuk zijn van zijn tijd als deelnemer aan het OGK, want volgend jaar verwacht hij in Amerika te zitten. Daarna hoopt hij pro te worden, en dan is deelname aan het OGK niet meer toegestaan.
“Als mijn dromen uitkomen, dan speel ik hem waarschijnlijk niet meer. Misschien een keer als ik vijftig ben. Ik ga mijn best doen om de glazen trofee voor de derde keer in de kast te krijgen.”