Omroep Zeeland
30 september, 12:14 • 4 minuten leestijd
Misschien was Annemiek van Kooten wel de enige die de Kustmarathon van 2025 'een soort van relaxed' liep. Door een harde westenwind waren de omstandigheden zwaar; de deelnemers moesten er continu tegenin beuken en werden op het strand gezandstraald. Maar de atlete uit Schuddebeurs, die de wedstrijd voor het eerst op haar naam schreef, bleef lachen. "Voor mij geldt: hoe zwaarder, hoe beter", verklaart ze een jaar later. Bovendien trof de frêle Schouwse het dat ze kon schuilen achter een brede mannenrug.
Bij de Kustmarathon van vorig jaar gold Marijke de Visser, de winnares van 2024, als de voornaamste kanshebber op de winst. Maar die redde het niet. Nog voor het 30 kilometerpunt in Domburg stapte zij uit.
"Ik had wel ergens in mijn hoofd zitten dat ik óóit een keer wilde winnen. Maar als dat dan ook lukt, is dat heel bijzonder", zegt Annemiek van Kooten, terugkijkend op de mooiste dag uit haar carrière. Zij liep lange tijd in hetzelfde groepje als De Visser. "Ik wist dat het strand mij beter zou liggen dan Marijke, maar ik zag haar nog steeds wel als de grote favoriet. Zij had al zulke goede tijden staan... Toen ik haar achter me had gelaten, wist ik: ik ga winnen."
De storm heeft uiteindelijk de doorslag gegeven. Die werkte in het voordeel van de Schouwse, die in 2021 al eens tweede was geworden. "Ik kon een soort van relaxed lopen. Dat was omdat we juist vanwege de wind een stapje minder hard gingen. Ik was uit de trainingen een hoger tempo gewend."
Daarnaast loopt Van Kooten naar eigen zeggen 'heel effectief'. "Het kost me allemaal niet zo veel moeite. En vooral over het strand loop ik makkelijker dan anderen, juist omdat ik licht ben. Bovendien had ik een paar mannen om me heen die me uit de wind hielden."
Annemiek van Kooten had veel aan haar broer
De winnares liep een flink gedeelte van de race samen met haar man, Ruben van Kooten, en één van haar broers, Aart van de Velde. "Met Ruben had ik echt van tevoren een plan gemaakt", vertelt Van Kooten. "Hij bleef tot zo'n 21 kilometer bij me. Aart ging nog wat langer mee."
"Ik wilde eerst zelf voor een tijd lopen", vertelt Aart van de Velde. "Maar toen zag ik de weersomstandigheden en wist ik dat dat geen zin had. Toen ben ik maar bij Annemiek en Ruben gebleven."
Binnen een grotere groep werkten de drie zo goed mogelijk samen. Op de Stormvloedkering, waarop de wind schuin van voren kwam, hielden de twee mannen haar zo goed mogelijk in de luwte. Op het strand tussen de Vrouwenpolder en Domburg, waar de deelnemers soms geen hand voor ogen zagen door het opstuivende zand, zorgde alleen broer Aart nog voor enige beschutting.
"We hebben ook veel overlegd", vertelt Van Kooten. "Ik herinner me nog dat ik tegen hem zei: 'Zullen we er vandoor gaan of zo blijven lopen?' Toen antwoordde Aart dat we beter in het groepje konden blijven. Want anders zouden we helemaal kapot gaan."
Op de Westkappelse Zeedijk ging Van Kooten uiteindelijk solo. Ze moest haar broer achter zich laten. "Of dat zeer deed? Haha, nee, het was ook wel lekker... Maar ook logisch, hè. Hij had de hele tijd hard voor mij gewerkt. Het was echt wel zwaar voor hem."
Dat zij had gewonnen, maakte mij toch ook blij. Ik heb daar een steentje aan bijgedragen
Van Kooten finishte na 3.21.50 uur. "Ik geloof dat ik in de Langstraat alleen maar heb zitten lachen." Haar broer Aart volgde nog geen minuten later. "Het was misschien ook wel een klein beetje mijn overwinning, ja", zegt hij nu. "Dat zij had gewonnen, maakte mij toch ook vrolijk. Ik heb daar een steentje aan bijgedragen."
Zaterdag staat Annemiek van Kooten opnieuw aan de start van de Kustmarathon. Ze ziet zich opnieuw niet als favoriet.
Het wordt nu een nog grotere familieaangelegenheid. Naast haar man Ruben en haar ene broer Aart doen ook een andere broer, Tjeerd, en haar vader, Ane, mee.