Ragnild Zonneveld schreef boek over zoektocht: 'Ik ben geen donorkind, maar een kind van een donor'

RTV Drenthe

Uit het niets ontdekte de 52-jarige Ragnild Zonneveld uit Havelte dat haar vader zaaddonor is geweest. Opeens kan iedereen haar broer of zus zijn en dat verandert haar wereld.

Na lange tijd besluit Zonneveld een boek te schrijven, met als titel Goed Zaad. Een zoektocht naar betekenis in een wereld die plotseling verandert.

Zonneveld is tevreden met het resultaat. "Heel bijzonder", zegt ze tegen Margriet Benak in het Radio Drenthe-programma Cassata. "Het is een proces van een aantal jaren geweest en gisteren is het boek vers van de pers binnengekomen."

Het boek is tevens de geboorte van de auteur Zonneveld, die vijf jaar geleden haar wereld zag veranderen. "Mijn vader was op bezoek en hij riep tussen neus en lippen door dat hij anoniem zaaddonor was geweest. Hij deed dit op zo'n manier dat mijn dochter dacht dat ik dit allemaal wist."

Niets bleek minder waar. De mededeling van haar vader choqueert de Drentse. "Je denkt echt: 'Hoor ik dit goed?'. Ik wist het echt niet en ik sloeg echt helemaal stil. Het heeft wel een paar dagen geduurd voordat ik daar weer uit was."

Waar ze daarna vooral mee bezig is, zijn allerlei vraagstukken. "Iedereen kan opeens je broer of zus zijn. Misschien iemand uit mijn vriendengroep, iemand die ik heb ontmoet, een collega of iemand bij mijn kind op school."

De komst van het boek kan eigenlijk op geen beter moment komen. Onlangs kwam naar buiten dat een massadonor uit Assen 199 kinderen heeft rondlopen en nummer 200 is onderweg.

Gelukkig voor Zonneveld is dat niet het geval bij haar vader. "Het is een schrikbeeld dat ik niet heb. We weten nooit helemaal zeker hoeveel kinderen mijn vader heeft, maar dat aantal is in ieder geval niet aan de orde. Ik vind het wel een verschrikkelijke zaak van de massadonor uit Assen, maar dat zijn wel echt de excessen."

Zonnevelds vader deed alles vanuit idealisme. Toch was ze in het begin boos op haar vader. "Met name omdat ik het niet wist. De geheimhouding heeft mij echt dwarsgezeten. Daarnaast was ik ook boos dat hij nooit had nagedacht over de consequenties van het doneren."

Het bleef namelijk niet bij een enkele keer. In een tijd dat er nog geen maximumaantal donaties was, had haar vader negentig keer gedoneerd.

De moeder van Zonneveld wist er ook van. "Hij wilde graag mensen die graag een kind wilden helpen. Dat heeft hij toen in goed overleg ook met mijn moeder besproken. De wensouders zijn ook echt blij met wat hij heeft gedaan."

Een woord dat veel terugkomt in het boek, is het woord 'ontworteld', en dat is niet zonder reden. "Mijn gezin is niks veranderd. Ik heb geen andere afkomst of iets dergelijks. Mijn vader was donor, dus ik ben geen donorkind, maar een kind van een donor. En toch ziet je stamboom er opeens heel anders uit."

Die stamboom bestond opeens uit veel meer takken dan voorheen. "Het is zeker niet alleen maar negatief, maar in het begin voelden die extra takken heel zwaar. Alsof er steeds aan die takken werd geschud met als boodschap: sta jij wel stevig genoeg? Inmiddels gaat het beter en kan ik zeggen dat ik er drie zussen en een broer bij heb."

Niet alleen Ragnild wordt aan het denken gezet, ook haar vader komt een beetje in gewetensnood. "De inzichten zijn heel erg veranderd. Toentertijd was alles anoniem, maar door de excessen die nu in het nieuws zijn, hangt er toch een raar luchtje rondom het doneren. Terwijl de meeste mannen het echt doen vanuit idealisme."

Zonnevelds vader laat uiteindelijk zijn DNA testen. "Wanneer de namen bekend zijn, ga je direct speuren en dan ga je kijken of ze wel of niet op je lijken. In beide gevallen is het even bizar, overigens."

Het blijft niet bij speuren, ze ontmoet uiteindelijk haar zussen. "Bizar en bijzonder. Het was een hele leuke, ontspannen middag en je ziet in zoveel kleine dingen toch gelijkenissen. Ook zie je de blijdschap bij hen dat ze eindelijk erkenning hebben."

Daarom sluit Zonneveld ook af met een boodschap. "Zelf kom ik tot de conclusie dat je, wanneer kinderen zich ervan bewust zijn, moet vertellen dat iemand een kind van een zaaddonor is. Op die manier kunnen zij zelf de regie houden. Wat ik in mijn omgeving zie, is dat hoe eerder mensen het wisten, hoe minder heftig de impact was."