Meer
De laatste wens van Chris
“Mijn vader was niet iemand met een bucketlist”, vertelt dochter Bente. “Hij genoot erg van de kleine dingen in het leven. De vraag of hij nog een laatste wens had, overviel hem dan ook een beetje. We kwamen erop omdat de buurvrouw, die ook terminaal ziek was, via Stichting Ambulance Wens nog naar een concert was geweest.”
Chris’ eerste reactie was dat hij niet zou weten wat hij nog zou willen. Echter na een paar minuten gaf hij aan dat hij naar het strand in Wijk aan zee wilde. Om met zijn vrouw en twee dochters nog één keer de zonsondergang te kunnen zien.
Herinneringen ophalen
Bente: “We dachten dat het misschien al te laat zou zijn om een wens in te dienen bij Stichting Ambulance Wens, maar binnen 24 uur werden we gebeld. Alles werd geregeld en al snel was het zover. De ambulance kwam aan in het dorp waar ze werden opgewacht door de buren. Na een korte kennismaking begon de rit naar het strand.
Al dagen was het regenachtig weer en bewolkt, maar op het moment dat we aankwamen op het strand was het droog en trok de lucht open. We stonden met z’n vieren aan de branding en haalden herinneringen op. De vele koffie’s die we hier hebben gedronken, de strandwandelingen, de surflessen in de zomer en zomerbaantjes bij de strandtent. Toen we daar zo stonden vaarden er zeilboten langs, er waren surfers en er kwamen galopperende paarden langs. Alles viel samen.”
Onvergetelijk
“Toen het koud begon te worden gingen we naar strandtent Timboektoe. Daar zijn we superlief geholpen en hebben we lekker gegeten. De zon ging rond 22.00 uur onder, de sluitingstijd van de strandtent. Zonder iets te zeggen lieten ze ons zitten zodat we, met zelfgekozen muziek, konden genieten van de zonsondergang.”
Hoe eenvoudig de wens ook lijkt, voor Chris en zijn gezin was het onvergetelijk. “We kijken met veel liefde terug op deze ervaring. Het geeft ons steun en een extra waardevolle herinnering.”
Chris Kempen is op 18 juni overleden. Sinds december 2021 had hij kanker, twee jaar daarna kreeg hij te horen dat genezing niet meer mogelijk was en werd er een palliatief traject gestart. Bente: “Mijn vader keek terug op zijn leven met een voldaan gevoel, ondanks dat er veel te vroeg een einde aankwam.”
